Mały, średni, duży – skąd my to znamy?

Mały, średni, duży – skąd my to znamy?

          Zanim sygnały i bodźce dotrą do mózgu, muszą zostać odebrane przez różnego rodzaju receptory, które rejestrują dotyk, dźwięk, zapach, temperaturę, kołysanie się, wygląd obiektu. W rejestracji bodźców o różnej intensywności zaangażowane są miliardy komórek nerwowych, które tworzą różnego rodzaju sploty. Przenoszą one impulsy od receptorów rozlokowanych na ciele w kierunku rdzenia kręgowego, a następnie mózgu.

           Wyróżniamy trzy rodzaje komórek nerwowych, które rozpoznają i przewodzą sygnały (bodźce). Komórki te otoczone są osłonką mielinową. Jedne komórki mają tej osłonki mniej, inne więcej. Jej grubość ma zdecydowany wpływ na szybkość i rodzaj przesyłanych sygnałów. W zależności od ilości tej osłonki, komórki dzielą się na te, które odbierają z otoczenia sygnały słabe czyli długie i monotonne, sygnały średnie czyli krótkie, skoczne oraz sygnały silne czyli wysokie i gwałtowne.


         Mamy więc, trzy rodzaje bodźców i trzy rodzaje włókien nerwowych. Wydzielanie się hormonów pod wpływem bodźców uzależnione jest od kolejności podrażnianych komórek.

       Gdy mózg odbiera bodziec słaby (czarna rozgwiazda), a potem średni (zielona rozgwiazda) - jest to bodziec dopaminowy. Dopaminowe bodźce zbliżenia i powiększenia będziemy symbolicznie oznaczali kolorem różowym.


        Różowy jest kolorem radości, zabawy, zakochania się i wesołego nastroju. Przykładowo, nasz kolega milczy, a potem odzywa się.

        Gdy mózg odbiera sygnał średni (różowy), a potem silny (czerwony) jest to bodziec adrenalinowy. Przykładowo, ten sam kolega, który przed chwilą coś mówił, zaczyna krzyczeć lub zbyt długo, uporczywie zaczyna gderać. Kolor różowy, który jest dla mózgu wesoły i radosny, zagęszcza się i przechodzi w czerwony – ostrzegawczy.

        Gdy mózg odbiera bodziec silny (czerwony),  a potem średni (niebieski), jest to bodziec serotoniczny. Przykładowo, nasz kolega krzyczy, a potem odzywa się cichym głosem. Serotoniczne bodźce oddalenia i zmniejszenie  będziemy symbolicznie oznaczali kolorem niebieskim. Niebieski jest kolorem spokoju, odprężenia, błogości i przyjemnej monotonii, jaką spotykany patrząc na błękitne niebo.

        Inaczej jest, gdy mózg odbiera sygnał średni, a zaraz potem bardzo słaby, monotonny, jednolity, czyli bodziec noradrenalinowy. Przykładowo, koleżanka mówi do Ciebie zniżonym, średnim tonem głosu i raptem milknie. Kolor niebieski zagęszcza się i przechodzi w kolor czarny.