Magiczna dopamina

Magiczna dopamina

       Każda udana próba nawiązania kontaktu, pojawienia się partnera na umówionym spotkaniu, otrzymane miłego spojrzenia lub czarującego uśmiechu, przyjemny dotyk, zdobyty pocałunek, osiągnięty w narządach zewnętrznych orgazm (członek, łechtaczka) - to klasyczne bodźce zbliżenia i powiększenia, które wyzwalają  w strukturach mózgu wyrzut dopaminy.

       Dopamina to hormon nagrody, który eliminuje efekty działania noradrenaliny i sprawia, że człowiek jest radosny, wesoły i szczęśliwy. Osoby, które są nieszczęśliwie zakochane, pozbawione są dopaminy i ciągle przebywają w stresie noradrenalinowym.

        Podwyższony poziom noradrenaliny wykryto w ciele osób, które chciały popełnić samobójstwo. Każdy norowy stres może zostać wyhamowany aktywnością ruchową na rzecz osób, dla których się poświęcamy i dla których coś robimy.  Brak dopaminy prowadzi do zaburzeń ruchowych tzw. choroba Alzheimera.

       Jednak każdy wyrzut w mózgu dopaminy musi zostać poprzedzony wyrzutem noradrenaliny, która uwalnia się w sytuacjach odczuwania stresu społecznego lub partnerskiego. Osoby, które cieszą się wielką popularnością, są podziwiane i powszechnie kochane, i  nie mają żadnych personalnych problemów, także narażone są na niedobór dopaminy.

      Wydzielanie dopaminy zaobserwowano u małp, które za poprawne zachowanie dostawały mały, smaczny kąsek. Jednak warunkiem wydzielania się dopaminy, był wcześniejszy element zaskoczenia. Gdy małpy były pewne, że otrzymają nagrodę, wówczas wydzielanie dopaminy było zablokowane.


        Dopamina bierze także udział w procesach wytwarzania napięcia seksualnego. Pobudza  tylni płat przysadki do produkcji innego ważnego hormonu płciowego - oksytocyny. Oksytocyna podąża do narządów płciowych i wytwarza tam napięcie seksualne w postaci dokuczliwego swędzenia i mrowienia.

       W momencie osiągnięcia orgazmu następuje masowy wyrzut zarówno dopaminy jak i oksytocyny. Ponadto dopamina uaktywnia człowieka ruchowo, dzięki czemu eliminuje stres niedoboru wrażeń. Uczestniczy także w procesach zapamiętywania, w których to następuje zapis zdarzeń zbliżenia i powiększenia. Może to być wizyta przyjaciela, zaproszenie na imprezę, otrzymanie pocałunku czy też zwykłego, miłego spojrzenia.

       Nadmiar dopaminy powoduje, że człowiek zbyt silnie rejestruje bodźce zbliżenia i powiększenia, co wyzwala omamy, halucynacje i powoduje tzw. manię prześladowczą (schizofrenia dodatnia). W chorobie tej człowieka nękają myśli związane z przynależnością i oddziaływaniem wszystkiego na jego osobę.

        Przykładowo, sąsiadka celowo rano podlewa kwiaty na klatce schodowej, aby zobaczyć, jak tego dnia będziemy ubrani lub kolega z pracy kupił sobie nową kurtkę, aby zrobić na nas wrażenie i pozyskać nasze względy.

      Siła wyrzutu dowolnego hormonu uwarunkowana jest nie tylko wielkością i rodzajem bodźca, ale stanem energetycznym organizmu. Wyrzut dopaminy będzie o wiele większy, jeżeli dany człowiek wcześniej znajdował się w stanie unieruchomienia. To dlatego, w mózgu uwięzionych małp zaobserwowano zwiększony wyrzut dopaminy, kiedy te rzuciły się na siebie do ataku.